سلام خانمهای محترم ، من پسرم تو رابطم مشکلی پیش اومده میخواستم از تجربه زنانه شما استفاده کنم تا حلش کنم.
من حدود یه ساله با یه خانومی که 3 سال از خودم بزرگتره ارتباط دارم ، من 27 سالمه و اون 30 سال ، اون مشاوره و من مراجعش بودم و کمکم ارتباطمون عاطفی تر شد ، در ظاهر ارتباطمون دوستی اجتماعیه و سعی میکنیم حد و مرز و رعایت کنیم ولی خب عمق رابطمون خیلی عاطفی تر از این حرفاس و توضیحاتی داره که از بحث خارجه.
دوستم الان حالش خیلی گرفتش و مشکلی داره که رنجش میده و بعضی وقتها حالش کلن گرفتس و ناراحته طوری که میگه اصلن حوصله حرف زدن ندارم و دوس دارم فک کنم.
من نمیدونم مشکلش چیه و دوس دارم بتونم ابراز همدردی وکمکش کنم ، اما از اونجایی که خانمهارو نمیشناسم نمیدونم چه برخوردی باید نشون بدم و چه طوری موقعی که اینقد حالش گرفتس آرومش کنم.اصرار کردم مشکلتو بگو گفت ماله خودمه وکسی نمیتونه کمکم کنه زمان لازم دارم اصرار کردم بگه نگفت و ناراحت شد.شما اگه بودین دوست داشتین طرف مقابلتون چه واکنشی نشون بده ، بهتون اصرار کنه و کمکتون کنه یا به حال خودتون بذاره تنها باشین؟
از طرفی هم من چون کوچیکترم و از لحاظ مدرک و درآمد پایینترازاونم ،حس میکنم حس کامل تکیه گاه نسبت به من نداره ،مشکلشو به من نمیگه، ولی از لحاظ عاطفی درگیره منه ،چون از اول مستقل بوده سعی میکنه مستقل باشه و تو حرفاش میگه که دوست داره یه مردی باشه که از نظر سن و سال و ... از اون بیشتر باشه و نقشاشون تو زندگی جابه جا نشه، اما اعتراف میکنه که از نظر عاطفی با من راحته.
تو اینجور مواقع باید با یه زن چه برخوردی داشت؟
این شخص واسه من خیلی عزیزه چطوری میتونم کمکش کنم و آرومش کنم؟