[size=small] دبير انجمن روانپزشكي ايران گفت: «چشم‌غره» باعث تكرار رفتار ناپسند كودكان و لجبازي آنها مي‌شود.

پرويز مظاهري افزود: در تربيت فرزندان، تنبيه بايد در كنار تشويق انجام شود به اين معني كه وقتي كودك كار خوبي انجام مي‌دهد بايد تشويق شود تا آن رفتار خوب را تكرار كند و تشويق تقويت‌كننده يك حالت مثبت است در مقابل تنبيه از يك فعاليت يا رفتار بد بازدارندگي ايجاد مي‌كند.
اين روانپزشك افزود: متأسفانه در فرهنگ ما و در ذهن والدين نخستين چيزي كه شكل مي‌گيرد داد زدن بر سر كودك يا تنبيه بدني است در حالي كه اين تنبيه به هيچ عنوان مورد تأييد نيست. اين رفتار والدين به عنوان بازدارنده كارايي نخواهد داشت. چرا كه هر رفتاري از سوي والدين كه باعث ترس و نگراني كودك شود مانند چشم‌غره يا كتك باعث ناهنجاري رفتاري در آينده مي‌شود.

وي تأكيد كرد: بهترين تنبيه كودك، تشويق نكردن اوست. به عبارتي بايد كودك را از فعاليت‌ها و كاري كه مطابق ميل و خواسته اوست به طور موقت محروم كرد. مثلاً اگر كودك درس نخواند، خواهر يا برادر خود را اذيت كرد يا بي‌انضباطي كرد مي‌توان در مقابل او را از رفتن به سينما يا مهماني موقتاً منع كرد. متأسفانه والدين در مواجهه با كار بد كودكان مي‌خندند يا به او باج مي‌دهند.

مظاهري با بيان اينكه تنبيه به طور كلي مردود نيست، اظهار كرد: تنبيه در كنار تشويق اگر به موقع استفاده شود، باعث سوق دادن رفتار كودك يا نوجوان به مسير صحيح، منطقي و جامعه‌پسند خواهد شد.

وي در ادامه درباره سن تنبيه كودكان گفت: براي تنبيه سن خاصي مطرح نيست و حتي براي كودكان 3-2 ساله در صورت انجام رفتار بد، بايد تنبيه يا رفتار بازدارنده اعمال شود.

وي افزود: برخي والدين اگر چه تنبيه بدني را براي كودكان خود به كار نمي‌گيرند اما با «چشم‌غره» سعي در تربيت فرزندان خود دارند و معتقد هستند «يك نگاه براي بازداشتن كودك كافي است» غافل از اينكه اين نگاه از 100بار كتك زدن بدتر است. زيرا كودك براي مقابله با پدر و مادر مبادرت به تكرار آن رفتار ناپسند مي‌كند.

اين روانپزشك همچنين درباره عواقب تنبيه بدني اظهار كرد: اين امر باعث برانگيختن نفرت و احساس خشم كودك نسبت به والدين مي‌شود.

وي گفت: شايد اين طور به نظر برسد كه كودك بعد از چند دقيقه كتك را فراموش مي‌كند و به بازي ادامه مي‌دهد اما در واقع اين تنبيه در ناخودآگاه او مي‌ماند و نوعي عقده حقارت، ناراحتي و خشم نسبت به والدين پيدا مي‌كند چرا كه ضعف و قوانين اجتماعي مانع مقابله به مثل مي‌شود. كودك در مقابل پدر يا مادر كوتاه مي‌آيد و همين مسئله احساس سرخوردگي را در او ايجاد مي‌كند.

مظاهري با اشاره به رفتار برخي والدين از جمله تحقير، تمسخر يا مقايسه با همسالان، افزود: اين رفتار، تنبيه همراه با تبعيض است كه علاوه بر ايجاد نفرت نسبت به والدين، نفرت و ناراحتي نسبت به خواهر، برادر يا ديگر همسالان را نيز به دنبال دارد.

وي تصريح كرد: تنبيه‌هاي مكرر در بزرگسالي به افسردگي و اضطراب منجر مي‌شود. به طور مثال كودكي كه پدر يا مادر عصبي دارد، با انجام هر كار بد دائم دچار اضطراب و نگراني ناشي از ترس تنبيه بدني و كتك مي‌شود.

به گفته وي، كودكاني كه زياد تنبيه مي‌شوند در زندگي اجتماعي موفق نخواهند بود. والدين بايد اين واقعيت را بپذيرند كه تنبيه بدني كودكان مشكلات زيادي براي آحاد جامعه به وجود مي‌آورد.

مظاهري تصريح كرد:‌ افرادي كه از تنبيه‌‌ بدني به عنوان ابزار استفاده مي‌كنند به نوعي بيمار و نيازمند روان درماني هستند چون نتوانسته‌اند تحمل كنند و آستانه تحمل‌پذيري پايين دارند. افرادي كه تنبيه مي‌شوند نيز در آينده نياز به درمان پيدا مي‌كنند و اغلب در بزرگسالي به دليل افسردگي به پزشك مراجعه مي‌كنند.

[size=small]منبع: فارس[/size]
[/size]